parallax background

De kalkoen is gaar

white blaze on a tree
De Appalachian Trail lopen
januari 15, 2020
Snowshoeiing around Vancouver
Snow snow snow snow
februari 7, 2020
 

Maandag 2 december - Fort Kent


Aan alle mooie liedjes komt een einde, zo ook het liedje in Fort Kent. We hebben ons visum één maand kunnen verlengen, maar dezelfde truck kunnen niet twee keer uithalen. Carl en Pat vroegen ons nadrukkelijk om tot en met Thanksgiving te blijven om de familie te leren kennen. Thanksgiving is de belangrijkste familiegebeurtenis in de VS, belangrijker dan kerst. In de dagen ervoor liggen de supermarkten vol met kalkoenen en iedereen wenst elkaar alvast een happy thanksgiving. Mensen zijn al dagen bezig met de voorbereiding van de verschillende bijgerechten. De belangrijkste is de 'stuffing', de vulling, die ze niet in de kalkoen steken, maar in een aparte overschaal maken. Het is een soort vreemde mengeling van grote broodkruimels, ui en verschillende kruiden. Na zes uur garen is de kalkoen eindelijk klaar, de tafel mooi gedekt, de familie gearriveerd en tijd om aan tafel te gaan. Gezellig een paar uurtjes tafelen denken we dan, maar niet in de VS. Schrok, schrok, schrok, bordje op, van tafel. Terwijl wij halverwege ons eerste bord zijn, verdwijnen de borden al van tafel. Snel de pompoentaart serveren, nog zo iets typisch Amerikaans, en de Thanksgiving maaltijd is voorbij. Zesendertig uur voorbereiden, een half uur genieten. Het voelt zoals de hoeveelheid vakantie de Amerikaan jaarlijks heeft, vijftig weken werken, twee weken vakantie.

Toch is ons beeld van het Amerika sterk veranderd de afgelopen maanden. Zeven maanden geleden vroegen we ons af of alle Amerikanen dik zijn. Ja, zo goed als, was toen het antwoord, maar onze mening is wat veranderd sinds we noordelijker zijn. Er zijn nog steeds veel dikkere Amerikanen, maar we zagen de laatste paar maanden heel veel actieve mensen, heel vaak op oudere leeftijd. Het lijkt alsof er iets gezond in de lucht zit in het noorden, want iedereen is veel ouder dan ze eruit zien. Het eten is veel minder fastfood en we zien meer gezonde families, al blijft het relatief ten opzichte van het zuiden. Gemiddeld is de suiker- en sausconsumptie nog steeds erg hoog. Een eenvoudig restaurant in een klein dorp serveert alleen gefrituurd eten, of pizza's met teveel vet die iedereen met een flinke lading ketchup en extra kaas eet. Overigens is het de etiquette in de VS om borden af te ruimen als iemand klaar is met eten. Vreemd voor een Europeaan, maar dat zal de Amerikaan ook denken als hij in Europa in een restaurant eet.

In het zuiden werden we regelmatig met open armen ontvangen. Ze noemden het de Southern Hospitality, de zuidelijke gastvrijheid. Met een grijns zeiden ze vaak dat we in het noorden niet zo'n behandeling moesten verwachten. Helaas voor het zuiden, de noordelingen zijn minstens even gastvrij.

De rivaliteit tussen staten is vergelijkbaar met de rivaliteit tussen landen in Zuid Amerika. Een Argentijn zou zeggen dat Bolivia onveilig is en vol met dieven. De Boliviaan zei vervolgens dat ze in Peru onze fiets zouden stelen als we ons hoofd draaiden. Zo had iedereen wel wat minachtend over de buren te zeggen. Hetzelfde geldt in de VS, maar voor ons als reiziger voelt iedere staat of ieder land uniek, gastvrij en veilig. Dat wil niet zeggen dat we ons overal even thuis voelen. De hitte en airconditioning cultuur in het zuiden is niet echt ons ding, terwijl de outdoormentaliteit en uitgestrekte bossen in Maine ons hart gestolen hebben. Eén ding is overal hetzelfde in de VS, de autocultuur. In de afgelegen gebieden in het noorden zijn er minstens evenveel grote pick-ups als in het zuiden in Texas. De grasmaaiers zijn vervangen door sneeuwruimers, maar machines zitten in het DNA, het liefst eentje waar je op kan zitten.

Tot dusver hebben we nog steeds niet het land gevonden waar we zouden kunnen wonen. Fort Kent kwam erg dichtbij met de prachtige omgeving, alle sporten en de gastvrije gemeenschap, maar slechts twee weken vakantie op een jaar, de grote autocultuur, de bizar hoge ziektekosten en het wapenbezit zijn te grote minpunten. Aan de andere kant van de rivier wacht land nummer 21, Canada. De Canadezen willen absoluut geen Amerikaan zijn, dus misschien is daar alles anders?

Carl fietst met ons mee over de brug. We krijgen een stempel voor zes maanden en fietsen de eerste meters in Canada. Het is intussen begin december en de winter is aangekomen. Deze ochtend stond er -15 graden op de thermometer dus we zitten dik ingepakt op de fiets. De tuinen zijn bedekt onder een dik pak sneeuw en op de rivier drijven grote plakken ijs. De weg is sneeuwvrij en een warm winterzonnetje maakt de temperatuur een pak aangenamer. Achter onze fietsen hobbelen twee zware trailers gevuld met veel te veel materiaal. Het zijn de trailers die we zullen gebruiken voor de volgende avonturen op ski's en skates. We hebben nog steeds een hoop kanomateriaal en een berg nieuwe winterspullen voor de strenge winter in Quebec. Carl fietst rustig voor ons uit terwijl wij ons een oude tractor voelen. Het is niet vermoeiender dan normaal, we gaan gewoon zoveel trager met dezelfde inspanning. Dat is frustrerend, zeker omdat we weten dat we normaal veel sneller gaan. Het lijkt eindeloos te duren voordat we op de helft zitten en dan is het al ruim na twaalf uur. 'Dat halen we nooit voor het donker' zegt Olivier. De laatste uren fietsen we in het donker bij -12 graden.

Onze hoofdregel nummer één op de fiets is 'niet fietsen in het donker'. We zijn niet voorbereid op het donker en twee kleine ledlampjes van de Action zijn niet zo nuttig op een onverlichte weg in de VS. Ten eerste kunnen we zelf de weg nauwelijks zien, ten tweede zien auto's ons niet wat een veel groter probleem is. We rijden bijna in het midden van de weg want de zijstrook ligt vol met sneeuw. Auto's toeteren naar ons, deze keer niet als aanmoediging. Het is allesbehalve leuk en we vragen ons af waarom we dit doen.

Opgelucht fietsen we de besneeuwde oprit van onze host voor de avond op. Ze ziet ons kleine lichtjes in de verte en wandelt ons tegemoet, lichtjes ongerust omdat ze vreesde dat er iets gebeurd was. Met verkleumde handen en voeten stappen we binnen in een warm huis. De ellende van het laatste uur zijn we alweer vergeten als we onze handen opwarmen aan een hete kop thee. 'Deze luxe hebben we over een maand niet op de ski's' lacht Zoë. Intussen vult een geurige aroma stilaan het huis, de kalkoen is bijna gaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volg onze reis!

Onze nieuwste verhalen en avonturen wil je niet missen! Laat je email achter en ontvang 10 keer per jaar onze nieuwsbrief!

You don't want to miss our latest stories and adventures! Leave your email and you'll get our newsletter 10 times in a year!

 

Gelukt! Je krijgt binnenkort de eerste nieuwsbrief in jouw mail!