parallax background

Moment van de waarheid

droomhuis
Droomplek
september 22, 2022
Definitieve keuze
september 29, 2022
 

Donderdag 4 augustus - Brøttum

 

Op hetzelfde moment dat we het huis boven op de heuvel ontdekken, komt er een ander huis te koop in de straat van Peter en Tine. Het is rood, klein huis, maar het mist het knusse en gezellige gevoel (foto onderaan). Het stuk grond is heel klein, zonder echte tuin en er staat een ander huis naast. Onze referenties zijn de droomhuizen van Per en Ingrid. Dan steekt dit huisje schraal af. Olivier vindt het een prima plek, Zoë allesbehalve. Toch weten we dat er niet veel opties in deze straat zijn en we niet te kritisch mogen zijn. De bezichtiging is volgende week maandag, maar dan zitten we in Zweden voor de avonturenrace Dropped in Sweden. We bellen de makelaar en krijgen een privé-bezichtiging twee dagen voordat we naar Zweden vertrekken. Het huis mist alle gezelligheid die we zoeken en de indeling is bijzonder raar. Zoë was al overtuigd dat dit het niet is en na de bezichtiging denkt Olivier hetzelfde. We zijn bovendien pas een paar dagen in deze omgeving en willen de plek eerst aanvoelen. De vraagprijs is €160.000. Een koopje voor iedereen die de Nederlandse en Belgische huizenmarkt gewend is, en eigenlijk ook goedkoop voor de regio rond Lillehammer. Toch vinden we de prijs hoog, zeker voor een huis dat ons niet aantrekt en heel wat minpunten heeft. Ook Peter en Per vindt €160.000 veel te veel voor dit huis. We moeten wel een besluit nemen want volgende week is de bieding.

In Noorwegen begint het biedingsproces de dag na de bezichtiging. Iedereen kan voor twaalf uur 's middags een bod inbrengen. Het hoogste bod wordt om twaalf uur gepubliceerd waarna iedereen hoger kan bieden. Het proces is volledig transparant en iedereen die bij de bezichtiging was, krijgt een sms of email met het nieuwe bod. In Noorwegen is een bod bovendien bindend. Tijdens het biedingsproces zijn we in Zweden bezig aan de avonturenrace. Onze telefoons zijn verzegeld en waarschijnlijk is er helemaal geen bereik. Peter denkt dat het huis niet zo snel verkocht zal worden en zegt dat we best geduld kunnen hebben. We besluiten geen bod te doen en te wachten tot we terug zijn uit Zweden.

Peter had gelijk, het huis is niet verkocht. Er is zelfs geen enkel bod gekomen wat ons gevoel van de hoge vraagprijs bevestigt. Bovendien staat ons hoofd helemaal niet op dat huisje. We denken maar aan één ding, onze afspraak met Ingrid om het huis te bezoeken en haar te overtuigen. We wachten bij het hek aan de rand van het weiland. Ingrid komt te voet vanuit de boerderij gewandeld, sportief gekleed met een typische Noorse zonnebril op. We wandelen samen naar het huis en maken kennis met Ingrid. Er is onmiddellijk een klik en een goed gevoel, al is haar hart ook vol van het huis. De sleutel van de deur ligt in het bloempotje op de vensterbank. Ze doet de deur open en nodigt ons uit. Ook vanbinnen voldoet het aan alles wat we wensen. Knus, gezellig, klein en een tikkeltje ouderwets. Het is ruimer dan het er van buiten uitziet en heel erg goed onderhouden. Al de meubels en spullen van de oude vrouw staan er nog, alsof ze er gisteren nog was. Als we hier zouden kunnen wonen...

 

Naast het huis staat een grote schuur. Daar had een kunstenaar een tijdje een atelier. De bovenverdieping van de schuur is geïsoleerd en in onze verbeelding wordt dit een prachtige loft voor onze gasten. De benedenverdieping kunnen we omtoveren tot een mooie werkplaats voor onze projecten. We dromen terwijl we Ingrid volgen door de schuur en over het terrein. Maken we onszelf gek of mogen we dromen? 'Ik ga het huis absoluut niet verkopen,' zegt Ingrid plots. De baksteen valt in onze maag. De stelligheid is verrassend en een beetje defensief. Is het puur zelfbescherming of probeert ze ons uit te tent te lokken? We reageren er neutraal op en proberen te ontdekken welk deel voor haar zo belangrijk is. We leren dat ze een sterke emotionele band heeft met de plek doordat ze er zo vaak kwam tijdens haar jeugd. Stiekem droomt ze ervan om op een dag hier te wonen en niet meer in de boerderij. Ze heeft nog twee jonge kinderen dus dat is een ver toekomstplan. 'Wat als jij het eerste recht hebt om het terug te kopen van ons,' stelt Zoë voor. Haar interesse is gewekt. Is dit de sleutel? Haar de mogelijkheid geven dat ze het huis altijd terug kan krijgen als wij het ooit verkopen, net zoals het Odelsrett?

Ingrid nodigt ons uit voor een kop koffie in het weekend. Zo heeft zij even tijd om na te denken en kunnen we haar man leren kennen. Ons vertrouwen groeit, onze droom komt een stap dichterbij. Tot de avond valt. Ingrid stuurt een bericht.
"Jeg er 100% sikker på å ikke selge - I am in love to that place. Det vil være min cabin og fristed." Ofwel; ik ben 100% zeker dat ik niet zal verkopen. Het zal mijn vrijetijdshuisje zijn.
Zoë bijt op haar tanden, verbergt opnieuw de tranen. Ze neemt een papier en begint een brief te schrijven aan Ingrid. Ze schrijft de weg naar onze droom op, hoe de fiets onze zoektocht leidde en hoe we uiteindelijk bij dit huis zijn uitgekomen. De plek uit onze dromen en de plek die bedoeld is om met de fiets te komen. De puzzel klopt helemaal. We hebben elkaar gevonden, Ingrid, wij en het huis. Het moet zo zijn! Zoë brengt de brief de volgende dag naar Ingrid, hopend om haar gedachten alsnog te veranderen.

Zondagmiddag bellen we aan bij Ingrid en Jacob. Ze vertellen over hun jaar in de afgelegen hut op Spitsbergen. Ze leefden er een jaar als pelsjagers, volledig afgezonderd van de wereld. Ze hadden eten voor een heel jaar bij, jaagden op zeehonden en hadden soms ijsberen voor de deur van de hut. De pelsjagerij is een heel oude traditie in Noorwegen die tegenwoordig verboden is. Ze jaagden het hele jaar op witte poolvossen en verkochten daarna alle pelsen. Een bijzondere traditie en cultuur. We bekijken hun foto-albums en zijn geïnspireerd door hun avontuurlijke leven. Het leven op een grote boerderij waaraan ze gebonden zijn, lijkt bijna de tegenovergestelde wereld. Als we hun foto's hebben gezien en zij ons boek hebben doorgebladerd, begint Ingrid over het huis. Haar besluit is niet veranderd, ze zal het niet verkopen, nooit. We kunnen het wel huren, voor €600 per maand. Dat gaat de droom.

We zeggen geen woord als we terug naar huis wandelen. We hebben geen woorden nodig, willen even geen woorden gebruiken. Wat is de kans dat we nog een plek vinden die aan het perfecte droomplaatje voldoet? Onze zoektocht begon met Zweden én Noorwegen. Geleidelijk werden de cirkels kleiner en kleiner, totdat we in Brøttum uitkwamen. Moeten we onze cirkel weer vergroten? Hebben we daar energie voor? We weten even niet wat onze volgende stap is en hoe we het gaan aanpakken. We mogen eerst even heel teleurgesteld zijn.

2 Comments

  1. Ludo Camps schreef:

    Beste Zoë en Olivier,
    Ik ben zojuist geëindigd met het lezen van jullie boek “Op eigen kracht”.
    Wat heb ik dáárvan genoten.
    Olivier, ik ben met jouw ouders in contact gekomen op een bijeenkomst van het Compostela-genootschap Limburg, waar jouw ma een voorstelling gaf van haar voettocht naar Compostela en waar ik mijn verhaal mocht komen vertellen over mijn fietstocht naar Compostela in 2021. Het boek van uw ma haar Camino kreeg ik cadeau van Hilde en Bart Denteneer, vrienden van uw ouders en van onszelf. En zo heb ik dan via Hilde jullie boek gekocht. Spijtig dat ik, 50 jaar terug, dit boek niet kon lezen. Het zou voor veel inspiratie gezorgd hebben. Alhoewel… “heimwee naar huis” deed mij al vele uitstappen inkorten of gewoon niet organiseren.
    Mijn Camino naar Compostela in 2021 en mijn fietstocht naar Lourdes dit jaar, deed ik omwille van een belofte , als dank voor genezing (toch voorlopig) van mijn 2 kleinzoontjes. Dat ik die tot een goed einde bracht en het lezen van jullie boek, doet mij opnieuw dromen.
    Volgend jaar wordt ik 70 en dan zal ik zeker terug vertrekken , alleen, zoals de vorige fietstochten. Daar heb ik ervaren dat je heimwee even kunt verdringen en toch kunt genieten van het “alleen op pad zijn”: je hoofd eindelijk eens kunnen leegmaken en niet moeten hollen van het ene naar het andere, was voor mij vroeger onbekend , maar nu een ongelofelijke ervaring.
    Bedankt om mij terug te laten dromen !
    Ludo.
    Ps. Mijn reisblogs: “mijncamino.art.blog” en “langsoudewegen.art.blog”

  2. WeLeaf schreef:

    Liefste Ludo,

    Sorry voor onze late reactie op jouw ongelofelijk mooie bericht! Wat een prachtige woorden, die ons heel erg diep raken en ontroeren. Dankjewel!
    Op jouw blog las ik net het verhaal van Vic. Hopelijk gaat het nu nog steeds goed met hem en hervalt hij niet meer. Ik vind het bewonderingswaardig hoe je erover schrijft en wat je allemaal doet om de ziekte positief te overwinnen. Weet maar zeker dat jouw mentale kracht hem geholpen heeft en nog steeds helpt!
    Over die heimwee gesproken, wist je dat mama altijd ontzettend veel heimweer had? Ze besloten in 2017 om ons op te zoeken in Patagonië. Mama keek maanden op tegen dat bezoek. Natuurlijk wilde ze dolgraag ons zien, maar het was o zo ver. Daar in Patagonië gebeurde iets bijzonder: er was geen dag dat mama heimwee had. Ze zei zelfs op het einde: “Ik wil niet naar huis!” Zonder die ervaring was ze misschien nooit alleen naar Compostella vertrokken. Gelukkig heeft ze het gedaan en ze leerde er dezelfde dingen die jij schrijft. Het alleen op pad zijn, is een ongelofelijke ervaring. En meestal ben je helemaal niet alleen!
    Je maakt ons trots door je mooie woorden en bent zo weer een inspiratie voor ons om door te blijven gaan met het avontuurlijke leven waar wij van dromen! Dankjewel!

    Heel veel groeten,
    Olivier en Zoë

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volg onze reis!

Onze nieuwste verhalen en avonturen wil je niet missen! Laat je email achter en ontvang 10 keer per jaar onze nieuwsbrief!

You don't want to miss our latest stories and adventures! Leave your email and you'll get our newsletter 10 times in a year!

 

Gelukt! Je krijgt binnenkort de eerste nieuwsbrief in jouw mail!