Skihuttentocht op toerski’s
januari 4, 2026
Maandag 23 februari - Røros
Op weg naar Røros zien we al dat er veel sneeuw ligt. Daar moeten we ons dit jaar geen zorgen over maken. Het is zelfs een heel goede winter met stabiele koude sinds eind december. Als we de groep oppikken, zien we dat dit ook helemaal goed komt. We hebben voor het eerst een groep met nagenoeg hetzelfde profiel: 5 vrouwen en 1 man, allemaal tussen 50 en 55 jaar. Het klikt vanaf het eerste moment, met de menopauze als eerste gespreksonderwerp op dinsdagochtend. Wij luisteren met een glimlach mee.
Een pittige start
Het weerbericht voorspelt woensdag sneeuw, veel sneeuw. Dat wordt een pittige start, maar zo hebben we het graag. Laat die eerste dag maar de zwaarste zijn zodat de toon gezet is. Als we onze basecamp verlaten, ligt er al 10 centimeter verse sneeuw. Dag warmte, dag stoelen, vanaf nu gaan we de vriezer in voor een week.
Het sneeuwt de hele dag hard. Het is ploegen door de verse sneeuw en proberen niet te zweten. Aan het eind van de middag zien we een paar kaarsjes die langzaam uitdoven. We zoeken een plek voor de tent in een dichtbegroeid berkenbos. De kampplek maken is een extra zware workout dit jaar. We zakken bijna tot aan onze heupen in de sneeuw. Voor de deelnemers is het z'n pittige start. Alles is nieuw en de vele sneeuw maakt het extra uitdagend om de tent op te zetten en de pulka’s sneeuwvrij te houden. Maar wat een fijne groep. Geen gemor en geklaag. Een glimlach, trots en voldoening. Wat doen ze dit goed!
Dag 2
De verse sneeuw heeft alle sporen van de voorbije weken uitgewist. Het landschap is onaangetast, maagdelijk wit. We moeten overal ons eigen spoor maken door de diepe sneeuw. Bergop of bergaf, het gaat overal even snel of langzaam. Lichte sneeuw dwarrelt de hele dag terwijl de zon probeert door het lichte wolkendek te breken. Aan het eind van de dag trekt de hemel achter ons langzaam open. Blauwe lucht verschijnt, het stopt met sneeuwen. Aan de rand van een meer zetten we de tenten op bij de ondergaande zon. Een vleugje noorderlicht verschijnt aan de hemel als we samen rond het kampvuur zitten en sneeuw smelten in de grote pot die boven het vuur hangt. Het was weeral een pittige dag, maar ook weer zo mooi.
Dag 3
Een frisse wind maakt het koud ‘s ochtends, maar in de verte zien we dat de zon de wolken langzaam wegduwt. Na een uurtje skiën stellen we een keuze voor aan de groep: de mooie, zware route over de bergpas, of de makkelijkere route door de vallei? Bijna unaniem kiest de groep voor de route over de bergpas. En zoals altijd, keuzes worden beloond! De zon breekt helemaal door. In t-shirt ploegen we ons een weg naar boven. Het is bijna windstil en het uitzicht fantastisch. We eten een zomerse couscoussalade met appelsien in de zon. Zo luxe kan het leven zijn op winterexpeditie! Het enige nadeel is de plakkende sneeuw onder de ski’s, maar daar zijn een aantal mensen wel weer blij mee doordat de afdalingen in wandeltempo gaat. Aan het eind van de middag staat er plots een kudde rendieren voor onze neus. Niet veel later zetten we de tenten op, genieten van de zonsondergang en een kampvuur als de temperatuur langzaam tot -12 graden zakt. Het plaatje is compleet!
Dag 4
-13,5 graden zegt de thermometer ‘s ochtends. De bomen zijn ingepakt in een prachtig laagje rijp. Alles glinstert. De zon straalt al aan de hemel en stuk voor stuk gaan kledingstukken uit tijdens het skiën. Het water van de rivier ziet er zelfs aanlokkelijk uit om in te springen. Hallo lente, zo voelt het! Het is een heerlijke dag op de ski’s, de sneeuw plakt niet en het sneeuwscooterspoor maakt het skiën zelfs makkelijk. Na drie nachten in de tent, slapen we vanavond in een hut. Alles kan even drogen en luchten, we kunnen op een stoel zitten, voeten verzorgen en in t-shirt rondlopen. Een eenvoudige hut voelt als enorme luxe!
Dag 5
Er ligt een nieuwe laag sneeuw op het meer. Het is mistig. De hemel en het meer lijken in elkaar verweven als een witgrijze massa. ‘Welk dier zou je willen zijn?’ stelt Katrien als vraag voor om over na te denken tijdens de oversteek van het meer. In stilte glijden we vooruit, zoef zoef zoef zoef. Aan de overkant volgen we een sneeuwscooterspoor door het bos omhoog. Het is magisch mooi en als de hemel opentrekt als we bovenkomen, zien we de prachtige bergtoppen in de verte. Niks te klagen deze groep met de hoeveelheid sneeuw en zon!
Een van de deelnemers zei: “Ik voel me hier echt levend.” We staan op, breken het kamp af, skiën de hele dag, zetten de tent weer op en kruipen onze slaapzak in. Zo simpel kan het leven zijn – en tegelijk zo rijk. Soms zit geluk gewoon in de eenvoud."
Het weerbericht voorspelde veel wind vanaf de ochtend, maar het is windstil als we wakker worden. Langgerekte wolken doorkruisen de blauwe lucht en zorgen voor een prachtige lijnenspel op het ongerepte sneeuwlandschap. We weten dat dit een van de mooiste plekken van deze expeditie is, maar de deelnemers hebben niet vaak geluk dat ze het zo mooi kunnen beleven. Als we boven de boomgrens uitstijgen, steekt de wind op. Expeditiemodus aan! We dalen af naar Femunden, steken het meer dwars over en zoeken een beschutte plek aan de overkant. De laatste nacht in de tent
50+ toppers
En zoals het bij deze week hoort, straalt de zon ook op de laatste dag. We skiën de laatste 8 kilometer over het meer en klikken dan definitief uit de ski’s. We moeten nog een uurtje wachten tot de taxi ons ophaalt, maar dat is pure luxe in de stralende zon. Bijna vergeten we de sneeuwstorm waar we de eerste dag vertrokken!
Zo snel het begint, zo snel is het ook weer voorbij. Wat een prachtige week met zo’n fijne groep. Deze luitjes, allemaal 50+ hebben weeral laten zien dat op avontuur geen leeftijd staat! Zo sterk, dapper en positief! Dankjewel!
