parallax background

Regen-en-Wouden | Costa Rica

januari 30, 2016
Chirripo uitgelicht
Mount Chirripó | Costa Rica
januari 21, 2016
Trekvogelpad Hoge Veluwe Uitgelicht
Trekvogelpad door de Hoge Veluwe
augustus 11, 2016
 

De 'Carribean Province' heeft zijn eigen karakteristieken

 

“Het gebied kent een grote culturele diversiteit. Een mix van Afro-Amerikanen, blanken en indigenous laten je regelmatig afvragen in welk continent je eigenlijk bent. Het microklimaat maakt het weer onvoorspelbaar en kent daardoor geen droog seizoen. Verder blijft het noordelijke deel voor vele zelfstandige reizigers ongekend door ontbrekende infrastructuur. Samen met mijn nieuwe maatjes; Matt, Rich (Bristol) en Natasha (Manchester) reis ik naar Puerto Viejo. Het startpunt van een noordwaartse tocht langs de gehele Carribean Coast.

 

Bij aankomst in Puerto Viego is het al laat. Ik slaap deze avond illegaal, maar gratis bij mijn Engelse maatjes op de vloer. De volgende dag moeten we verplaatsen naar een ander hostel. Het partyhostel dat wordt gerund door een Nederlander toont direct de ware indruk van het door surfcultuur getroffen dorp, waar Europeanen hun geluk zoeken met het runnen van kleine bedrijfjes. We huren fietsen en trappen de weg af tot we op het National Park Manzanilo aan de grens van Panama stuiten. De weg volgt de kustlijn, maar is al een nationaal park op zich. We worden omringd door groen bos en de mysterieuze mangroves vinden hun weg naar de oceaan terwijl de zee zich op de achtergrond laat horen. Het is de eerste plek waar ik gehaast naar mijn camera grijp om de veel te verre en door schaduw overspoelde luiaard, toekan en apen probeer vast te leggen. We parkeren de fietsen en wandelen het park in tot waar de weg onbegaanbaar wordt. Reusachtige spinnen, vele vreemde insecten en krabben zijn een gewoonte langs de route. Minder gewoon was de Agouti, een soort uitvergrote rat zonder staart. Ze leven op de grond en volgen de leefomgeving van apen om gevallen etensresten af te ronden.

De volgende dag is het tijd om mijn surf skills op te frissen. Van die twee dagen in Australië is niet veel over. Het lukt me slechts 4 keer om op mijn bord te komen en mijzelf tot de kust te laten glijden. Het wilde water helpt niet mee, de golven zijn hoog en rip tides trekken mij terug het water in. Niet echt een beginners beach, maar een goede opfrisser voor een volgende keer. Na ons is het aan de echte professionals. Tijdens de 'Costarican National Surfing Championship' bewonderen we het surftalent van de Costa Ricanen, die voor ze te water gaan een kruisje slaan. We redden het slechts tot de 'semi finals' voor we de bus naar Cahuita pakken.

we zien drie eyelash viper snakes, die in de felste kleuren voorkomen en zijn naam te danken heeft aan de schubachtige wimpers.

 

Cahuita is een veel rustiger en natuurlijker dorpje een half uur ten noorden van Puerto Viejo. Het National Park is gratis en we besluiten in ruil daarvoor de voordelen van een ranger te ervaren. Na de eerste stap is het de moeite al dubbel en dwars waard. Hij brengt ons een stukje buiten het reguliere pad, waar een kaaiman (kleine krokodil) geschrokken het water in schiet. Achtereen laat hij ons de goed verstopte Jezus lizzards, leguanen en vogels zien. Met zijn telelens komen schubben en veren tot leven. Ondertussen verteld hij ongelofelijk veel en laat ons stoeien over vragen en zoekplaatjes om zo zelf de kennis te vergaren. We zien verschillende twee en drie vinger luiaards, waarvan het verschil op afstand te onderscheiden is in de lengte en kleur van het haar. We zien de poisonous dart frog, waarvan de indianen het gif op hun speer gebruikten om grotere dieren te verdoven. We zien de leaf cutting ants, die blaadjes ver boven hun eigen lichaamsgewicht uit de boom halen om ze te voeren aan de schimmels onder de grond, om vervolgens zelf de schimmel op te eten en we zien drie eyelash viper snakes, die in de felste kleuren voorkomen en zijn naam te danken heeft aan de schubachtige wimpers.

Na de tour vervolgen we de route op eigen been in een veel minder toeristisch gedeelte aan de overkant van een uitmondende mangrove. Om daar te komen moeten de schoenen uit. Veel meer kans op wildlife aan deze kant van het water zou je zeggen. Maar we zien ten opzichte van de twee uur daarvoor vrijwel niets. Terwijl we discussiëren over de definitie van een regenwoud, komt de regen met bakken uit de hemel vallen. Op dat moment gaan we er slechts vanuit dat het bos waarin wij ons bevinden zich deze naam mag toe-eigenen. Maar wanneer het niet meer van ophouden weet, en de regenachtige dagen zich vervolgen zijn de woorden van wikipedia een feit; 'Een regenwoud is een bebost ecosysteem waarin veel regen valt, het hele jaar door.

 
 

Na Cahuita reis ik met Natasha naar het noorden om meer regen-en-wouden op te zoeken. We laten Matt en Rich achter met de wetenschap dat ze naar Panama zouden vertrekken, maar 5 dagen later blijken ze door ziekte nog steeds in Cahuita uit te hangen. Wij gaan het avontuur aan om zelfstandig naar Tortuguero te komen. Een plaats die alleen per boot bereikbaar is en daarmee de mooist denkbare rit is. De tocht brengt ons na 2 bussen in Moin, een verlaten haventje waar we in de lancha stappen die ons 5 uur lang door mangroves vaart. Het is waanzinnig, we varen door smalle en brede kanalen gevuld met krokodillen. Langs de 'oever' zit elke 10 meter een witte reiger. Het zijn de kerstballen in het ogenschijnlijk groene woud. Langs de boot komen ijsvogels mee fladderen, de paartjes volgen de boot steeds een enkele kilometer. Ondertussen hoef ik niet meer gehaast naar mijn camera te grijpen want we zien luiaard nummer 16, leguaan nummer ontelbaar en alle type apen zijn aan bod gekomen. De brulaap is het indrukwekkendst met zijn luide, diepe geluid dat voelt alsof er onweer aankomt. Het is geen onweer dat ons nadert, maar regenen doet het wel. Het regent bijna de gehele rit, maar dat doet er niet toe. Het dierenrijk komt tot leven en kleurrijke houten huisjes maken het een fraai geheel.

Torteguero is een lang gestrekt dorp, met twee straten over de hele lengte van het schiereiland. De breedte is maximaal twee voetbalvelden groot met aan iedere kant een kust. Westelijk voor de zonsondergang met uitzicht op het mangrove landschap en oostelijk voor playa negra, het zwarte strand dat griezelig overkomt met zijn opstuivende mist uit het regenwoud. Het dorp is zo klein dat er vrijwel niets te beleven is. Toch laat het eiland mij genieten van de basic en eenvoudige levenswijze die ik graag meer had gezien. Het geciviliseerde en ontwikkelde Costa Rica lijkt hier een beetje te ontbreken. Geen auto's, motors en fietsers, maar alleen voetgangers die wonen in een van de gekleurde houten huisjes met golfplatendaken. Helaas word de sfeer wel een beetje weg genomen door het Amerikaans tour toerisme.

Plots hoor ik een snak naar adem achter mij. Ik voel dat het serieus is en sta dood stil. Als ik achterom kijk staat Natasha met haar handen aan de mond.

 

Via een achtergang sneaken we het zuidelijk gelegen nationaal park in. De wandeling is eenvoudig; volg het pad naar het zuiden tot je geen zin meer hebt en keer dan terug. We zijn vroeg vertrokken en komen daarom niemand tegen, dit laat ons voelen alsof we onze eigen reisgidsen zijn. Onze voetstappen ontwaken het dierenwoud waardoor we voortdurend stil staan om de beesten te bewonderen. Hagedissen zijn er meer dan muggen, dus je kijkt niet meer op van het weg schietend geritsel. Wel zien we een blauwstaartige en reusachtige soorten met een flap op t achterhoofd die we nog niet eerder hadden gezien. De aapjes zwieren boven ons hoofd maar blijven op afstand in deze reusachtige bomen. Tot we er op eentje stuiten die slechts 2 meter boven ons hangt en schrikt van onze plotselinge verschijning. Hij kijkt ons recht in de ogen aan, begint wild takken los te schoppen en luid te krijsen. De takken krijgen we vervolgens naar ons hoofd gegooid. Lachend rennen we weg en laten hem met rust. Iets verder lopen we zwijgend te genieten van de omgeving. Plots hoor ik een snak naar adem achter mij. Ik voel dat het serieus is en sta dood stil. Als ik achterom kijk staat Natasha met haar handen aan de mond. Als ik haar ogen volg zie ik de ernst. Mijn voet staat slechts een halve meter van een opgerolde slang. Waarschijnlijk de zeer giftige fer-de-lance. Gelukkig lijkt het bijna alsof hij ons niet gezien heeft en druipt rustig van het pad de bosjes in. Deze killer kan in 2 uur doden en doet je weer even opnieuw realiseren de ogen altijd op de grond gericht te houden.

Onze tocht is nog niet klaar en wordt op de terug weg bekroond met twee bijzondere soorten. De northern tamandua, een miereneter zo flexibel als een aap die zich vol eet met in de boom gebouwde termieten nesten. Met zijn lange, kleverige tong trekt hij de beestjes uit zijn nest. Nummer twee is de red eyed tree frog. Deze bijzondere boom kikker is fel groen met oranje pootjes en blauwe heupen. Zijn ogen puur rood om de vijand af te schrikken. Wat een plaatje! Ik kan mijn ogen niet geloven.

We genieten nog een dag in ons hostel. Het is net een botanische tuin, gevuld met kleurrijke bloemen en vruchtenbomen. Terwijl je in de hangmat ligt vliegen toekans en hamming birds voorbij. Ik bevind mij deze dagen in de scenes van National Geographic.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

WeLeaf voor pop up

Volg onze reis!

 

 

Wil jij ook over onze nieuwe verhalen, avonturen en duurzame projecten lezen? Laat dan hier je email achter en ontvang zo nu en dan een nieuwe update!

 

Gelukt! Je krijgt binnenkort de eerste nieuwsbrief in jouw mail!