parallax background

Te amo Bolivia!

september 20, 2015
Motor-weekend-Ardennen-e1473876177692-750x750
Weekend on the road
april 21, 2015
Chirripo uitgelicht
Mount Chirripó | Costa Rica
januari 21, 2016
 

Salar de Uyuni


Veel en goed slapen is er deze vakantie nog niet van gekomen. Ofwel betonnen bedden, zwetend in de jungle of midden in de nacht opstaan om een berg te beklimmen. De komende nacht zal evenzeer niet geweldig zijn als ik de nachtbus van La Paz naar Uyuni neem. Met bevroren ramen komen we ’s ochtends aan in Uyuni waar we direct aangeklampt worden door vijftien tourbedrijfjes die ons mee op tour willen. Ik hoopte op een motortour op de zoutvlaktes, maar dat is helaas niet mogelijk vanuit deze verdwaalde woestijnstad. Mijn Israëlische busgenoot, de allereerste Israëliër die negatief spreekt over zijn land, gaat voor de drie daagse tour, maar daar heb ik geen tijd omdat ik maandag terug wil zijn in Santa Cruz.



In het regenseizoen verandert dit tapijt in een gigantische spiegel waarbij ’s nachts zelfs de reflectie van de sterren te zien is.

Het gezelschap tijdens de tour stelt helaas weinig voor: een Boliviaanse moeder met twee kinderen, een Engels koppel uit Liverpool met een zwaar accent en een Chinees met gebrekkig Engels. Ik fungeer zelfs heel de dag als tolk voor de Engelsen en de Chinees, met mijn Spaans gaat het super, me encanta!

De zoutvlaktes van Uyuni zijn wel fantastisch mooi. In het begin lijkt het op een uitvergroot strand, maar na een tijdje verandert de vlakte in een prachtig wit tapijt van zeshoekige zouttegels die zich uitstrekken tot ver aan de horizon. In het regenseizoen verandert dit tapijt in een gigantische spiegel waarbij ’s nachts zelfs de reflectie van de sterren te zien is. Daarvoor kom ik op de motor zeker terug! Met een prachtige zonsondergang op de Salar reis ik verder naar Potosi!

Potosi


Tijdens een lange reis komt er altijd een moment dat je verliefd wordt op het land. In Mongolië was dit de betoverende rit van Tsaganuur naar Moron door de Mongolische vlaktes. In Bolivia is dit niet toevallig ook een busrit. Reizen met de bus is de ultieme manier om het land, de cultuur en de mensen te leren kennen. Via Uyuni naar Potosi slingert de bus over een prachtige asfaltweg, geflankeerd door de schilderachtige toppen van de Andes. Onderweg houdt een verdwaalde kudde lama’s de bus soms tegen of stopt er een inwoner met een typische bolhoed en het gekleurde kleed dat dient als knapzak de bus op, om even later op een al even desolate plaats weer af te stappen. In de bus hobbelt iedereen op het ritme van de panfluitmuziek en in mijn gedachten zie ik mijzelf, rijdend op de motor, de weg honderd keer opnieuw afleggen. Als we een vier uur later in Potosi aankomen, heeft Bolivia mij volledig betoverd!

Potosi, gelegen op 4.100 meter, is de hoogste stad ter wereld en alhoewel het centrum een UNESCO werelderfgoed is, zijn er vooral tekenen van een vergane glorie. In de 16e eeuw werd door de Spanjaarden zilver ontdekt in de berg die sierlijk boven Potosi uitsteekt.

De berg kreeg de passende naam “Cerro Rico” (rijke heuvel) en een eeuw lang was Potosi een van de grootste steden ter wereld waar verschillende prachtige kerken gebouwd werden om de lokale bevolking te bekeren naar het Christendom. Die hoogdagen zijn al lang verleden tijd, maar de mijn is nog steeds in gebruik en 70% van Potosi werkt in de mijnbouw. De voorspellingen dat de mijn over zeven jaar uitgeput is, kan zomaar het einde van Potosi betekenen, tenzij het toerisme het levend houdt zoals in Uyuni.

Contradictorisch en ethisch betwijfelbaar is de mijn de toeristische attractie van Potosi. Toeristen kunnen, volledig gehuld in de mijnwerksoutfit, een kijkje nemen in het hart van Potosi. Een ervaring die alle verwachtingen ontstijgt. De werkomstandigheden lijken uit de 16e eeuw te stammen. Er werken alleen mannen in de mijn want het bijgeloof zegt dat de vrouwen de mineralen doen verdwijnen. Maar ook kinderen vanaf 12 jaar werken er, als de vader overleden is in de mijn om het gezin verder te onderhouden. Maandelijks gebeuren er 13 dodelijke ongelukken en de levensverwachting van de mijnwerkers is amper 45 jaar. Dag na dag werken ze in verstikkende en giftige dampen, maskers zijn te heet om te dragen en met zakken van 40 kilogram wringen ze zich door nauwe gangen, want liften bestaan hier niet. Ze overleven de hele dag op cocabladeren die de honger stillen en energie geven want normaal eten kan alleen buiten de mijn. Deze lotterij kan soms veel geld opbrengen, maar andere maanden nauwelijks wat waarbij dagelijks getart wordt met de dood. Onwerkelijke omstandigheden die mensonwaardig zijn, maar voor de mensen van Potosi de enige optie zijn.

Sucre


De volgende stop, Sucre, voelt heel erg Spaans. Het was het epicentrum van de zilverrijke hoogdagen met een van de oudste universiteiten van Zuid Amerika. De prachtige witte gebouwen en kerken sieren de bijnaam “de witte stad”, die nog steeds de officiële hoofdstad is van Bolivia. Als ik aankom, zijn de “fiestas de la virgina de Madeleine” met dansende en zingende groepen in de straten, onder het genot van een aangename zon, een van de redenen waarom de Spanjaarden en veel Westerlingen Sucre als thuisbasis kiezen.

Hoewel ik absoluut geniet van Sucre, kijk ik uit naar maandagochtend. Terug naar Santa Cruz, de familie, terug naar “huis”.

De laatste dagen


De laatste dagen zijn heerlijk Boliviaans, alles op een rustig tempo, plannen die veranderen en veel gezelligheid in huis. We gaan naar markten, eten op plaatsen voor locals, zwemmen in de rivier, naar de kapper voor € 2,50 en genieten van het overvloed aan fruit.

De laatste dag gaan we naar Lomos de Arena, zandduinen, waar we kunnen sandboarden. Uitgezonderd de zee, die ze in de jaren ’50 zijn verloren aan Chili, heeft Bolivia alles. De afgelopen weken was ik het regenwoud, boven 6.000 meter, op gigantische zoutvlaktes, in steden op meer dan 3.000 meter en even later aan het sandboarden in gigantische zandduinen.

Door de sterke wind is het sandboarden moeilijk, maar het maakt de zandduinen des te impressionant. Op de laatste afdaling, uiteraard, slaat het noodlot toe voor Julia. Haar voet blijft steken als met Simon de berg afglijdt. Veel pijn, ziekenhuis en twee barstjes in haar voet. Heel erg jammer en verschrikkelijk zweten met een gips in Santa Cruz, al blijft Julia erg positief. Suerte!

 

Te amo Bolivia


Het afscheid valt mij zwaar. Bolivia zit in mijn hart. De familie voelt als een thuis, ik heb er vrienden gemaakt en fantastische dagen gehad. Vier weken zijn voorbijgevlogen, al voelt het alsof ik hier al maanden ben. Speciaal voor mij is er een afscheidsbarbeque met heel de familie. Janine komt dag zeggen, Jean Carla ligt met een infectie in bed, ik ga ze beide heel erg missen! Fernando en hombre araña hebben ook een speciale plek. Ik heb een brief voor iedereen met klompje als aandenken. ’s Ochtends is het laatste vaarwel van Naïr, Teresita, Ingrid, Andrew en Tia. Simon en Julia zie ik gelukkig over een paar weken weer. Een traantje kan ik niet bedwingen, te voy a extrañar Bolivia, y vuelvo pronto!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

WeLeaf voor pop up

Volg onze reis!

 

 

Wil jij ook over onze nieuwe verhalen, avonturen en duurzame projecten lezen? Laat dan hier je email achter en ontvang zo nu en dan een nieuwe update!

 

Gelukt! Je krijgt binnenkort de eerste nieuwsbrief in jouw mail!