parallax background

Boven de wolken

september 13, 2015
Motor-weekend-Ardennen-e1473876177692-750x750
Weekend on the road
april 21, 2015
Chirripo uitgelicht
Mount Chirripó | Costa Rica
januari 21, 2016
 

Titicaca


Een mythisch meer met de betoverende naam Titicaca mag niet ontbreken deze reis. Ons doel is het Isla del Sol, een eiland in het Titicacameer, waar volgens de oude Inca legendes de zon geboren is. Op weg naar Copacabana, de Boliviaanse versie aan het meer, moeten we met de bus een deel van het Titicacameer oversteken. Er is geen brug of ferry, maar alle auto´s en bussen moeten via kleine duwboten naar de overkant, terwijl de passagiers met een andere boot moeten. De afstand is amper een paar honderd meter, maar de onderneming duurt langer dan een uur. We komen pas na 18u in Copacabana aan en door de storm varen er geen boten meer uit naar Isla del Sol.

Op zondag is het terug prachtig weer, al hebben we helaas geen tijd voor Isla del Sol. Copacabana zelf is een toeristische stad die zelfs wat weg heeft van Zuid Frankrijk. Voor Bolivianen is het een bedevaartsoord voor de Maagd van Copacabana, maar mensen komen ook voor een heel andere reden naar hier, het zegenen van waardevolle bezittingen, met name auto´s. Op het marktplein worden de auto´s, bussen en vrachtwagens versierd met allerlei frivoliteiten in alle mogelijke kleuren waarna een priester de zegen geeft met heilig water en een fles bier, klaar voor vele veilige kilometers. Zelf genieten we van het heldere water van het Titicacameer, al is het water op 3.700 wat koud om te zwemmen.





Stap voor stap klauteren we door de sneeuw naar boven, begeleid door het knisperende geluid van de ijsbijl die zich in de sneeuw wringt.

Huyana Potosi


Een aantal van jullie herinnert zich vast het heroische avontuur van Zoe en mij bovenop Mount Kenya. Onvoorbereid, geen warme kleren, bevroren schoenen en ijskoude nachten maakten dit een onvergetelijk avontuur! Toen ik de foto van Wouter en Jonas, de broers van Simon, bovenop de Huayna Potosi zag, zei ik direct “daar sta ik binnenkort ook!”. Deze keer waren we beter voorbereid en dat was nodig want de beklimming is veel technischer dan Mount Kenya, met klimschoenen en klimijzers naar 6.088 meter. We hebben pilletjes tegen de hoogteziekte, maar door de korte acclimatisatie in La Paz zal de hoogteziekte de grootste uitdaging zijn.

Het eerste basecamp ligt al op 4.700 meter. De eerste dag gebruiken we om de klimschoenen, klimijzers en de ijsbijl uit te testen. We gaan zelfs een stukje ijsklimmen op een muur van 90 graden, al zullen we dat niet tegenkomen de komende twee dagen. Na de intensieve oefeningen, hebben we last van de hoogteziekte en drinken zoveel mogelijk coca thee, het Boliviaanse wondermiddel tegen alle kwalen. Om 20u kruipt iedereen al in de slaapzak, al valt het niet mee om een goede nachtrust te hebben.

´s Ochtends heerst er een grote chaos. Iedereen lijkt als eerste te willen vertrekken naar het volgende basecamp. De andere groepen zijn eerder weg, maar deze verloren tijd halen we moeiteloos in door in 1,5 uur meer dan 400 meter te klimmen. We komen bijna als eerste boven en krijgen de beste bedden in het Campo Alto op 5.130 meter. De rest van de dag zijn we vrij om uit te rusten, te wennen aan de hoogte en vooral genieten van het prachtige uitzicht. Om 18u moeten we de slaapzak in want stipt om middernacht staat het ontbijt klaar om naar boven te gaan.

Fysiek mag de beklimming geen enkel probleem zijn, maar door de hoogte krijg je een ontzettend ellendig gevoel: hoofdpijn, een omgekeerde maag, onregelmatige hartslag en geen trek om te eten. Om middernacht krijgen we met moeite een stuk cake naar binnen gewerkt, maar eigenlijk hebben we veel meer nodig om 6u door de sneeuw te klimmen. De klimschoenen en klimijzers gaan aan, we hangen met twee vastgebonden aan de gids en met de ijsbijl in de hand zijn we klaar voor de epische tocht.

Vanaf de eerste stap is er geen plaats meer voor hoogteziekte. Stap voor stap klauteren we door de sneeuw naar boven, begeleid door het knesperende geluid van de ijsbijl die zich in de sneeuw wringt.

De hoofdlampjes van de andere klimmers zijn de enige bewegende onderdelen in de stilte van de nacht en tonen de route naar de top. In de verte ligt La Paz als een vreedzame, flikkerende lichtbol terwijl we boven ons de sterren bijna kunnen aanraken. Als we dichter bij de top komen, begint de wereld te ontwaken en is de top niet langer een schaduw, maar witte piek die snel dichtbij komt.

We hadden het allebei zwaarder en langer ingeschat dus zijn verbaasd als we na 4,5 uur de top bereiken en als een van de eerste op het hoogste punt staan, net op tijd voor de zonsopgang. Geen hoofdpijn of ellendig gevoel, maar wel vreugde en trots dat we de top gehaald hebben en boven de wolken een prachtig uitzicht hebben op La Paz en het Titicacameer. Record gebroken, 6.088 meter!

De weg naar beneden voelt veel zwaarder, maar is wel adembenemend mooi. Eindelijk zien we waar we heel de nacht door geklauterd zijn met koude windvlagen waarbij het door de opwaaiende sneeuw lijkt alsof we op de Noordpool lopen. We voelen ons leeg en de hoogteziekte krijgt ons weer te pakken. Als we 5 uur later terug zijn in La Paz, ploffen we uitgeput op bed, trots met ons certificaat in de hand! Mount Kenya was door de omstandigheden veel zwaarder, maar de Huayna Potosi was mooier doordat we echt hebben kunnen genieten op de top!






Overal langs de weg staan kruisjes, de ene keer een volledige bus, de andere keer een toerist op de fiets die naar beneden is gevallen.

Camino de la muerte


De tijd vliegt, het is vandaag de laatste dag dat ik samen met Simon rondtrek, maar er staat wel iets heel gaaf op het programma: “the world´s most dangerous road”. Jaren lang had deze weg de twijfelachtige eer de meest dodelijke weg ter wereld te zijn, maar sinds 2006 ligt er een nieuwe omweg van La Paz naar Coroico waardoor het een heel stuk veiliger is en er nagenoeg geen enkele auto over de weg rijdt.

De route start op 4.800 meter tussen de sneeuw en eindigt meer dan 3.000 meter lager in de subtropische hitte van Coroico. Onderweg heb je amper tijd om te genieten van de prachtige uitzichten omdat je permanent gefocust bent op de weg. Het is pas als we op terugweg in de minibus terug naar boven rijden dat we zien hoe gevaarlijke en diep de afgronden zijn. Overal langs de weg staan kruisjes, de ene keer een volledige bus, de andere keer een toerist op de fiets die naar beneden is gevallen. Onderweg komen we verschillende motorrijders tegen, zeker een voor op de bucket list! Ik neem ´s avonds de bus naar Uyuni voor een bezoek aan de immense zoutvlaktes terwijl Simon in Lima naar het trouwfeest gaat. Maandag zien we elkaar weer in Santa Cruz als ik Potosi en Sucre gezien heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

WeLeaf voor pop up

Volg onze reis!

 

 

Wil jij ook over onze nieuwe verhalen, avonturen en duurzame projecten lezen? Laat dan hier je email achter en ontvang zo nu en dan een nieuwe update!

 

Gelukt! Je krijgt binnenkort de eerste nieuwsbrief in jouw mail!