parallax background

Zweten in de jungle

Motor-weekend-Ardennen-e1473876177692-750x750
Weekend on the road
april 21, 2015
Chirripo uitgelicht
Mount Chirripó | Costa Rica
januari 21, 2016
 

Via La Paz naar de Amazone


Op maandag begint de huwelijksreis, weliswaar vervang ik Julia. We vliegen naar La Paz en voelen ons toch wat licht in ons hoofd zo´n 3.000 meter hoger. La Paz is volledig anders dan Santa Cruz, volledig gebouwd in het dal waarbij alle huizen een bruinrode kleur hebben. Het is er een pak koeler dus de mensen lopen in een veel hoger tempo en alles lijkt meer gehaast, maar ook de rijkdom die af en toe in Santa Cruz te zien is, ontbreekt hier. Doordat maar weinig mensen hier een eigen auto hebben, lopen mensen meer op straat wat vooral ´s nachts een veiliger gevoel geeft om rond te wandelen. ´s Nachts is La Paz wel mooi met de verlichte huizen op de heuvels, maar overdag is het een lelijke stad.

Als we op zoek gaan naar eten, vinden we bijna niets anders dan pollo frito con arroz y papas, maar na wat rondwandelen komen we bij een restaurant waar ze spaghetti con llama hebben. Ideaal om uit te proberen, maar liever nooit meer daar want de spaghetti met lamavlees was iets te letterlijk, van saus was geen sprake. Gelukkig hadden we andere dagen meer geluk en hebben we een heerlijke lamasteak en ravioli met lamavlees gegeten. Na het eten hebben we geluk als we nog een vlucht kunnen boeken naar Rurrenabaque, aan de rand van het regenwoud. Het alternatief, 18 uur met een lokale bus, vinden wij geen goede optie. Terug naar 300 meter en 36 graden in 40 minuten tijd, een vakantie van extremen.





Boven ons straalt de sterrenhemel en fonkelen miljoenen sterren ontzettend dichtbij

’Na 3 uur stoppen we plots langs een oever, geen steiger, huisje of iets te bekennen. Een sauna, we zijn er, het regenwoud. 30 minuten wandelen staat er een droomhuis midden in de jungle. Geen elektriciteit, spiegels, maar hangmatten op de eerste verdieping, aapjes en papegaaien op de tweede verdieping en een prachtig uitzicht op een meer. Even verderop ligt onze privehut, al even mooi waarbij alleen het muggengaas ons scheidt van het regenwoud. We zijn in een paradijs, een deeltje van de Boliviaanse Amazone, prive eigendom van Rosa Maria Ruiz, mede oprichter van het Madidi National Park en het duurzame eco toerisme van Madidi Travel dat bijdraagt aan de bescherming van dit prachtige werelderfgoed.

De reis er naar toe was al even bijzonder. Gisterenochtend stapten we in een mini vliegtuig voor 19 passagiers waar de kockpit open is en elke weerstand van de lucht voelbaar is. Een fantastische ervaring, al zijn we blij als we veilig landen in Rurrenabaque. Na een nacht in een hostel stappen we in een klein bootje om 3 uur op de Rio Beni te varen, op weg naar het paradijs.

Juan Carlos is onze gepassioneerde gids. We kozen voor de Spaanse gids om zo de toeristische groep te vermijden en mijn Spaans te blijven oefenen. Juan Carlos komt uit een lokale gemeenschap die midden in de jungle leeft, geen elektriciteit, plastic, maar alleen natuurlijke materialen. We stoppen bijna bij elke boom voor uitleg over de geneeskrachtige werking of de bouwmaterialen die ze eruit halen. Heel de jungle is een grote medicijnkast! ´s Avonds gaan we in het donker het meer op, zoeken naar twee oplichtende ogen op het wateroppervlak, kaaimannen. Boven ons straalt de sterrenhemel en fonkelen miljoenen sterren ontzettend dichtbij. De rest van de nacht is een even grote droom, omgeven door een continu rustgevend junglegeluid.

´s Ochtends worden we wakker door het geluid van de apen, roepend naar elkaar of brullend in koor. We stappen in een kano voor een lange tocht op het meer. Onderweg zien we veel meer aapjes en verschillende paradijsvogels, maar het opmerkelijkste is de tamme “huis”tapir, een soort amazonekoe, die zo trouw als een hond achter ons aanzwent. Volgens onze gids zijn ze betrouwbaarder dan eender welke vrouw. Na een lange tocht door de jungle komen we bij een ander meer, Lago Pinki. Onderweg zien we miereneters, aapjes, wilde zwijnen, veel vlinders en een groenzwart gevlekte slang. Bij dit meer gaan we vissen op Piranha´s. Onze gids begint te vissen met magneten en maakt ons wijs dat hij hiermee piranha´s aantrekt, zijn eigen bijzondere techniek. Niet veel later haalt hij een machete boven die hij vorige keer verloren was en hij is zo blij als een kind want het was zijn allereerste. Het vissen zelf is geen bijzonder succes. Ik vang weliswaar de grootste piranha, maar dat is het enige wat we uit het water halen, terwijl Juan Carlos de ene na de andere bovenhaalt. ´s Avonds krijg ik mijn Piranha gegrild op mijn bord als beloning van de vangst.

Het enige nadeel in de amazone is de hitte en de bijhorende muggen. Door de hoge luchtvochtigheid staan we permanent blank van het zweet, tot groot jolijt van al de muggen. Elke pauze om dieren of planten te bekijken, is een gevecht om alle muggen weg te slaan. Hier hebben de indignious nog geen oplossing voor gevonden. Na 3 dagen gooien Simon en ik beiden twee t-shirts weg die volledig vuil en bezweet zijn.

De laatste ochtend staan we om 6 uur bij de kano voor een vroege tocht op het meer. De twee dames liggen nog rustig te slapen tot groot plezier van onze gids die vrouwen vooral een last vindt. Het is adembenemend op het meer. Overal brullende geluiden van apen, fluitende vogels en overvliegende papegaaien bij een mooie zonsopgang. Hierna gaat ons laatste avontuur naar het Lago Gringo waarbij we onderweg verschillende pootafdrukken van een jaguar, het dichtste dat we bij deze mysterieuze jager zullen komen. Op Lago Gringo pakt een kleine zwarte hand ons vast en neemt ons mee om te spelen. Een andere kleine speelvogel kruipt via onze broek omhoog om veilig in onze armen te liggen. De aapjes hier zijn gered uit de natuur en genieten van het menselijk gezelschap, andersom genieten wij van de speelsheid en flexibiliteit van deze acrobaten. Een prachtige afsluiter van het avontuur in het regenwoud.

5 uur later zitten we terug 3.000 meter hoger met onze winterjas in La Paz. We maken ons klaar voor het Titicacameer en de beklimming van de Huayna Potosi, 6099 meter hoog. Tot snel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

WeLeaf voor pop up

Volg onze reis!

 

 

Wil jij ook over onze nieuwe verhalen, avonturen en duurzame projecten lezen? Laat dan hier je email achter en ontvang zo nu en dan een nieuwe update!

 

Gelukt! Je krijgt binnenkort de eerste nieuwsbrief in jouw mail!