parallax background

La hora loca

Motor-weekend-Ardennen-e1473876177692-750x750
Weekend on the road
april 21, 2015
Chirripo uitgelicht
Mount Chirripó | Costa Rica
januari 21, 2016
 

Samaipata

 

"Op weg naar Samaipata worden we opgehouden door een ingestorte bergwand. Het gevolg van de hevige regen van afgelopen nacht. Met een kleine buldozer zijn ze druk in de weer om een doorgang te maken. Een uur later kunnen we verder en de chauffeur, die het niet slecht zou doen in de rallysport, probeert alle verloren tijd goed te maken! Ik ben twee dagen alleen op pad naar Samaipata want Simon had, zoals verwacht, teveel kleine dingen voor de bruiloft te regelen.

Samaipata is een paradijs vergeleken met Santa Cruz. Het is klein, rustig, omgeven door prachtige natuur en een aangenaam klimaat. Geen wonder dat veel Westerse toeristen hier zijn blijven hangen. Een privekamer met balkon, uitzicht op de bergen en ´s ochtends een overheerlijk ontbijt voor 8 euro maken het hier extra aantrekkelijk.

"Dichtbij Samaipata ligt het Amboro National Park, bekend door het cloudforest dat ontstaat door de wolken vanuit de Amazone. Samaipata ligt in het hoge gedeelte van het park waardoor de kans op wilde dieren minimaal is. Ik heb weinig zin in een plakkerige tocht met 15 andere toeristen en ga voor een van de punten op mijn bucketlist, zwemmen in een waterval! Op een klein papiertje tekent een Duitse tourguide een trekking van 4 uur door de bergen. Als het een Boliviaan dit had getekend, zou ik nooit op mijn eentje deze tocht hebben gedaan. Door de lange steile klim is het lastig om het pad te vinden, maar eenmaal boven is er een klein paadje met betoverend mooie uitzichten. De tocht zelf is loodzwaar door de hitte, mijn backpack en ik heb de voorbije twee dagen bijna niets kunnen eten, maar dat maakt de beloning alleen maar mooier, eindelijk zwemmen in een waterval! Alleen geloof ik nooit meer de reclames waarbij ze douchen onder een waterval. Langer dan drie seconden hou je het niet vol onder het neerslaande water dat voelt als zweepslagen op je schouders. Volledig voldaan keer ik terug naar Santa Cruz want deze avond is de halve familie uitgenodigd voor een grote bbq ter voorbereiding van de bruiloft. Uitrusten zal voor na de bruiloft zijn!

 

La boda



De ochtend van de bruiloft heerst er een ongewone rust in huis. Er zijn geen vrouwen want die zitten allemaal bij het schoonheidssalon. Heerlijk dat leven als een man, 5 minuten douchen, pak aan en klaar zijn we! De enige opwinding ontstaat als we even naar de zaal gaan kijken om de drank te brengen. Het blijkt dat ze maar voor 90 personen voorzien hebben in plaats van 110, alvast rekening houdend dat een deel niet komt. Dat is wel het laatste waar een gestresseerde Simon de ochtend voor de bruiloft zin in heeft, maar zoals altijd wordt het op een Boliviaanse manier opgelost.

Om 15u30 stopt er een limonsina voor de deur. Geen 10 meter lange Amerikaanse slee, maar een Mercedes uit de jaren ´30. Glunderend stappen Simon en ik in en rijden als koningen door Santa Cruz, hopend dat niet teveel mensen denken aan een homo huwelijk. De mis is kort en krachtig dankzij de norse pastoor en in de kerk hangen ventilatoren in plaats van de verwarming bij ons. Simon en julia zijn nu ook in Bolivia man en vrouw!

Tijd voor het feest! Een feest dat ik nooit meer zal vergeten! Het begin was rustig met een eenvoudige receptie totdat Simon en Julia arriveerden. Geen salsa of merengue, maar een Weense Wals als openingsdans waarbij de beste vrienden en familie van de tafel worden geplukt om, wachtend in de rij, te dansen met Simon of Julia en daarbij even te poseren voor de foto. Even later staat de dansvloer helemaal vol en danst jong en oud het zweet op de armen. Tussendoor is er even pauze voor het eten, maar daarna gaat het tempo gezwind omhoog en krijg ik uitvoerige danslessen van de ene na de andere Boliviaanse schone.

Om 12u gaat het hek van de dam als "la hora loca", geleid door een opzwepende groep dansers, iedereen helemaal gek maakt. Een uur lang springen en dansen tegen een tempo dat de beenspieren pijn beginnen doen. Tot 3 uur ´s nachts gaan we door met dansen en ik heb geen seconde op een stoel gezeten. Nog nooit heb ik zoveel plezier gehad met dansen op een feest dat niet snel geevenaard zal worden.

Een uur lang springen en dansen tegen een tempo dat de beenspieren pijn beginnen doen.

 

Güembé



Om 4u30 vallen we uitgeput op bed, nagenietend van het fantastische feest. In mijn hoofd ben ik nog aan het dansen, maar de rest van het lichaam ligt als slapend neer.

Zondag rusten we uit in Guembe, een subtropisch resort voor de rijken van Santa Cruz. Er loopt geen persoon zonder een buikje, maar de mensen voelen zich hier veilig en ik geniet van het heerlijke zwembad. Ik kijk al uit naar ´s avonds want Janine stelde voor om samen naar de voetbal te gaan van Blooming! Ik heb mijn truitje van Blooming bij en kan weeral iets van mijn bucket list afstrepen, een voetbalwedstrijd in Zuid Amerika! 90 minuten lang trommels, gezang en de bijzondere sirene die het signaal van Blooming. Het voetbal zelf is bedroevend, maar het theater eromheen is fenomenaal. Een fantastische afsluiting van een onvergetelijke week Santa Cruz!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

WeLeaf voor pop up

Volg onze reis!

 

 

Wil jij ook over onze nieuwe verhalen, avonturen en duurzame projecten lezen? Laat dan hier je email achter en ontvang zo nu en dan een nieuwe update!

 

Gelukt! Je krijgt binnenkort de eerste nieuwsbrief in jouw mail!