parallax background

Niets is zeker in Bolivia

Motor-weekend-Ardennen-e1473876177692-750x750
Weekend on the road
april 21, 2015
Chirripo uitgelicht
Mount Chirripó | Costa Rica
januari 21, 2016
 

Niets is zeker!

 

"¡Hace Calor!" zegt de vader van Jean Carla als we de luchthaven buiten gaan. Ik ben blij dat ik in de winter in Bolivia ben want de zomer is blijkbaar niet te doen. Dat warme weer bepaalt het leven in Santa Cruz. Om 6u ´s ochtends begint de dag tot en met de middagpauze die 2,5 uur duurt waarbij de meeste mensen terug naar huis gaan om te eten met de familie. Om 6u wordt het alweer donker en begint eigenlijk het echte leven in de stad omdat de temperatuur dan eindelijk draaglijk is. Door de slechte verlichting blijven de rijkeren thuis en komen vooral de arme mensen op straat. Zoals in alle minder ontwikkelde landen is het verschil tussen arm en rijk heel erg duidelijk. De familie van Julia en Jean Carla horen duidelijk bij de rijker en wonen in een zeer goed beveiligd huis. Twee jaar geleden was het huis van Julia niet beveiligd en kon iedereen de voordeur binnenlopen, maar een gewapende overal toen er Australische familie op bezoek was, zorgde ervoor dat het huis nu heel goed beveiligd is.

 

We gaan zaterdag naar het centrum en de rough guide heeft helemaal gelijk dat er weinig toeristische hoogtepunten zijn. Eigenlijk is de kerk die ze trots een kathedraal noemen de enige bezienswaardigheid. Dit wil absoluut niet zeggen Santa Cruz een kleine stad is. Met twee miljoen inwoners en zeven ringen speelt het leven zich af over een gigantische oppervlakte waarbij het overal even druk is en Santa Cruz opvallend veel op Nairobi lijkt: stoffige straten met veel afval, slechte infrastructuur vol met minibusjes en taxis waarbij het verkeer op een bewonderingswaardige manier zonder ongevallen enige vorm van structuur heeft door de vele ongeschreven regels. De wet van de sterkste is de belangrijkste regel waarbij het wel een sport lijkt om andere auto´s te blokkeren. ´s Avonds knipperen de auto´s bij een kruispunt om te laten zien dat ze er aankomen om vervolgens met volle snelheid het kruispunt over te steken. Langs de straten zijn er overal kleurrijke winkeltjes en grote markten waar je alles kan kopen. Die winkels zijn op een bijzondere manier gegroepeerd in Santa Cruz. De advocaten, autoonderdelen en klusmateriaal hebben allen hun eigen gebied waar ze geconcentreerd zijn.

Iedereen gebruikt de auto, taxis, minibusjes of trufies om zich te verplaatsen in de stad. De auto is het statussymbool en de lage benzineprijs, 35 cent per liter, versterkt dat alleen maar. Voor het tanken en het kopen van groenten komen mensen de auto zelfs niet uit. Door de gigantische afstanden en de hitte is het niet mogelijk om iets te voet, laat staan met een fiets, te doen. Even naar de supermarkt is een rit van een half uur.

Uiteindelijk komt alles altijd goed, maar daar is veel geduld voor nodig wat wij niet gewoon zijn in onze snelle en georganiseerde westerse cultuur.

 

De grootste gelijkenis met Kenia is dat er nooit iets zeker is. Change of plans gebeurt bij elke afspraak waarbij het onmogelijk is om iets op lange termijn te plannen. Dat hebben Simon en Julia permanent ervaren bij het regelen van de bruiloft. De week voor de trouw is bijzonder hectisch en vermoeiend, waarbij er elke dag nieuwe gasten aankomen die bij de zus blijven slapen in het ouderlijk huis. Even naar de winkel, foto´s printen, de taart gaan proeven duren altijd langer dan gepland doordat de behulpzaamheid van de Bolivianen vooral zorgt voor veel chaos. Uiteindelijk komt alles altijd goed, maar daar is veel geduld voor nodig wat wij niet gewoon zijn in onze snelle en georganiseerde westerse cultuur. Ze weten zelfs niet hoeveel mensen er op de trouw zullen zijn omdat het erg onbeleefd is om af te zeggen. De excuses als ze toch niet gekomen zijn, volgen achteraf.

Om even aan de drukte te ontsnappen willen Simon en ik naar Samaipata om naar het Amboro National Park te gaan, maar uiteraard veranderen elke dag de plannen omdat er alleen vandaag iets geregeld kan worden. Doordat ikzelf een kleine voedselvergiftiging heb opgelopen door een slechte passievrucht, hopen we morgen richting Samaipata te gaan, maar dat zal de dag van morgen bepalen. De bezorgheid en zorgzaamheid van de Bolivianen is tegelijk lief en vermoeiend. Het ene naar het andere toverdrankje wordt bovengehaald waarbij een drankje met maizena en citroen alle problemen zal oplossen. De echte rust zal pas zondag komen en dan begint, vooral voor Simon en Julia de echte vakantie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

WeLeaf voor pop up

Volg onze reis!

 

 

Wil jij ook over onze nieuwe verhalen, avonturen en duurzame projecten lezen? Laat dan hier je email achter en ontvang zo nu en dan een nieuwe update!

 

Gelukt! Je krijgt binnenkort de eerste nieuwsbrief in jouw mail!